Zygmunt Piękniewski (ur. 28 grudnia 1892 w Łodzi, zm. 12 sierpnia 1968 w Poznaniu) – polski działacz społeczno-polityczny, rewolucjonista z 1905, uczestnik walk I i II wojny światowej, powstaniec warszawski, założyciel i współzałożyciel organizacji i partii robotniczych, przewodniczący prezydium MRN w Poznaniu (1945), przewodniczący WRN (1945–1948), poseł do KRN (1945–1947) i Sejmu Ustawodawczego (1947–1952).
Życiorys Syn Wojciecha i Marii z d. Klinger. Jego ojciec wyjechał na Syberię, w 1898 dołączyła do niego reszta rodziny. Mieszkali w Irkucku. Zygmunt uczył się zawodu ślusarza.
W 1905 Zygmunt brał udział w rewolucji, pracował jako goniec. Włączył się w nurt ruchu robotniczego i następnych latach brał udział m.in. w strajkach w lenskich kopalniach złota (pracował tam jako mechanik).
Podczas I wojny światowej walczył m.in. pod Verdun (1916) i Arras (1917). Dostał się do niemieckiej niewoli. Do ojczyzny powrócił z armią Józefa Hallera. Od maja 1920 mieszkał w Poznaniu.