Karabin zasilany był pięcionabojowymi łódkami znajdującymi się w magazynku talerzowym, puste łuski wyrzucane były poza samolot.
W tej wersji karabin ważył około dziewięciu kilogramów, szybkostrzelność teoretyczna wynosiła do 750 strzałów na minutę, a jego zasięg skuteczny wynosił do 600 metrów. thumb|Karabin maszynowy Typ 89 „specjalny” W przypadku dziobowego stanowiska strzeleckiego w wielosilnikowych samolotach wyrzucane za samolot łuski stanowiły zagrożenie dla silników i około 1934 zaprojektowano „ruchomy karabin maszynowy Typ 89 (specjalny)” (w literaturze angielskojęzycznej określany jako special, dosłownie – „specjalny”, „do celów specjalnych”). W tej wersji na karabin składały się dwa obrócone na bok, połączone ze sobą karabiny maszynowe będące lustrzanym odbiciem (lewy i prawy), a puste łuski były zatrzymywane wewnątrz łukowych magazynków.
Pierwsza wersja karabinu używana była w latach 1930–1937, druga począwszy od 1934 do końca wojny.
Prędkość początkowa pocisku wynosiła 810 m/s, szybkostrzelność podwójnego karabinu wynosiła około 1400 strzałów na minutę.
W wersji podwójnej karabin charakteryzował się skomplikowaną i ciężką konstrukcją (ważył około 28 kg), ale uważano, że było to rekompensowane jego dużą szybkostrzelnością.
Zobacz też Karabin maszynowy Te-4 – podobny japoński lotniczy karabin maszynowy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Japońskie lotnicze karabiny maszynowe II wojny światowej