1. McCall & Belmont (1996) – zauważyli, że wyższe napiwki obsługa otrzymywała w lokalach, w których rachunki zawierały symbol karty kredytowejMcCall, M., & Belmon t, H. J. (1996). Credit card insignia and restaurant tipping: Evidence for an associative link. Journal of Applied Psychology, 81, 609–613.
2. Monger & Feinberg (1997) – uczestnicy oferowali wyższe ceny produktów gdy byli informowani że sposobem płatności jest karta kredytowaMonger, J. E., & Feinberg, R. A. (1997). Mode of payment and formation of reference prices. Pricing Strategy and Practice, 5, 142–147.
3. Prelec & Simester (2001) – w aukcji uczestnicy którzy mieli płacić kartą kredytową stawiali wyższe stawkiPrelec, D., & Simester, D. (2001). Always leave home without it: A further investigation of the credit-card effect on willingness to pay. Marketing Letters, 12, 5–12..
4. McCall, Trombetta & Gipe (2004) – powtórzyli procedurę zastosowaną w 1996 przez McCall & BelmontMcCall, M., Trombetta, J., & Gipe, A. (2004). Credit cues and impression management: A preliminary attempt to explain the credit card effect.