W 1985 został dwukrotnym srebrnym oraz brązowym medalistą mistrzostw Pacyfiku rozegranych w Tokio. Na igrzyskach Wspólnoty Narodów rozegranych rok później w Edynburgu zdobył cztery medale – złoty w konkurencji 200 m st. grzbietowym i 4 × 100 m st. zmiennym oraz srebrny w konkurencji 100 m st. dowolnym i 4 × 100 m st. dowolnym. Był uczestnikiem mistrzostw świata w 1986, na których m.in. zajął 12. pozycję w konkurencji 200 m st. grzbietowym.
Drugi i ostatni w karierze występ Kanadyjczyka na igrzyskach olimpijskich miał miejsce w Seulu. Podczas tej imprezy wystąpił również w czterech konkurencjach. W konkurencji 100 m st. dowolnym wywalczył sobie 10. pozycję z czasem 50,73, w konkurencji sztafety 4 × 100 m st. dowolnym ekipa kanadyjska z jego udziałem zajęła 9. pozycję z wynikiem czasowym 3:23,85, w konkurencji sztafety 4 × 200 m st. dowolnym on z kolegami z kadry zajął 8. pozycję z czasem 7:24,91, a w konkurencji sztafety 4 × 100 m st.