W latach 1217–1218 w obawie przed odzyskaniem twierdzy przez krzyżowców, rozebrano jej fortyfikacje. W 1240 roku na drodze porozumienia powrócili tutaj krzyżowcy. Jednak brak funduszy uniemożliwił odbudowę zamku, i cała okolica bardzo szybko ponownie znalazła się pod kontrolą arabską. Przez następne stulecia pozostałości fortecy pozostawały opuszczone i popadały w coraz większą ruinę. Razem z nimi podupadał cały obszar płaskowyżu. Pod koniec XIX wieku istniało tutaj jedenaście niewielkich wiosek arabskich, których mieszkańcy utrzymywali się z rolnictwa. Podczas wojny domowej w Palestynie i I wojny izraelsko-arabskiej osiem z tych wiosek zostało wyludnionych i zniszczonych. W wyniku tego, większa część płaskowyżu pozostaje opuszczona i zajmują ją jedynie pola uprawne.
Turystyka Największą tutejszą atrakcją turystyczną są ruiny krzyżackiej twierdzy Belvoir, na których w 1968 roku utworzono Park Narodowy Belvoir. Również obszar wadi strumienia Tawor jest objęty ochroną jako rezerwat przyrody Nachal Tawor. Jest to popularne miejsce pieszych wędrówek turystycznych.
Transport Przez zachodnią część płaskowyżu prowadzi z północy na południe droga nr 716, która łączy drogę nr 65 w Dolinie Jezreel z drogą nr 71 w dolinie Charod. Dojazd do zamku Balvoir umożliwia droga nr 717, na którą wjeżdża się z drogi nr 90 w Dolinie Jordanu.
Zobacz też geografia Izraela
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Góry Izraela