W pierwszych latach okupacji żydowska społeczność Józefowa nie doznała szczególnych prześladowań ze strony Niemców. Na terenie miasta zorganizowano getto, którego życiem kierował powołany przez okupantów Judenrat z Baruchem Goldsztajnem na czele. W okolicy powstały także dwa obozy pracy dla Żydów. Sytuacja pogorszyła się w marcu 1941, gdy Niemcy osiedlili w józefowskim getcie blisko 600 Żydów wypędzonych z Konina. Liczba żydowskich mieszkańców Józefowa wzrosła wówczas do prawie 2200. Gwałtownie pogorszyły się warunki aprowizacyjne i sanitarne – zwłaszcza po serii pożarów w sierpniu 1941, które pozbawiły kilkuset Żydów dachu nad głową. W getcie wybuchła wkrótce epidemia tyfusu. Na początku 1942 roku racje żywnościowe dla Żydów obniżono do 72 gramów chleba dziennie i 200 gramów cukru miesięcznie.
Wiosną 1942 roku gwałtownie zaostrzył się terror okupanta. 1 maja 1942 funkcjonariusze Gestapo z Biłgoraja aresztowali w Józefowie 20 Żydów oskarżonych o sympatie komunistycznePodobne aresztowania miały miejsce w innych gettach na Zamojszczyźnie. Prawdopodobnie ich celem było wyeliminowanie osób aktywnych społecznie – zdolnych do zorganizowania oporu w trakcie likwidacji gett. Patrz: Robert Kuwałek, Chris Webb, Jozefow Ghetto, op.cit.. Po zatrzymanych ślad zaginął.