Wraz z przesunięciem wojsk Chalida do Lewantu w celu wzmocnienia sił przeznaczonych do walk przeciwko Cesarstwu Bizantyńskiemu w roku 634 inwazja została chwilowo powstrzymana w wygranej przez Persów Bitwie Mostu.
Druga inwazja Druga, właściwa, zakończona sukcesem, inwazja rozpoczęła się w 636 pod dowództwem Sad ibn Abi Wakkasa, podczas której kluczowe zwycięstwo w bitwie pod Al-Kadisijją doprowadziło do trwałej utraty kontroli nad zachodnim Iranem przez Sasanidów. Po tym zdarzeniu góry Zagros stały się naturalną barierą i granicą pomiędzy islamskim kalifatem a państwem Sasanidów. Z powodu ciągłych najazdów perskich na utracone tereny, mających na celu odzyskanie tych ziem, w 642 roku kalif Umar ibn al-Chattab nakazał pełny podbój państwa irańskiego, co jeszcze w tym samym roku doprowadziło do kolejnego wielkiego zwycięstwa Arabów pod Nehawandem. Od tej pory główny opór stawiała nie sasanidzka armia, ale ludność poszczególnych regionów i miast. Większość miast i miejscowych notabli zawierała jednak z Arabami stosunkowo korzystne (jak na warunki wojny) traktaty przewidujące poddanie się i zapłatę kontrybucji w zamian za pozostawienie w spokoju ich życia i mienia. Arabski podbój Iranu trudno jednak określić jako bezkrwawy. Przez długi jeszcze czas na jego terytorium wybuchały powstania. I tak np.