W 1899 doktoryzował się na Cesarskiej Wojskowej Akademii Medycznej. W 1902 habilitował się i został docentem prywatnym na Uniwersytecie Odeskim. Wykład inauguracyjny odbył się 21 lutego 1903. Decyzją rady profesorów uczelni został kierownikiem katedry anatomii patologicznej.
W 1894 był delegatem Odessy na wystawę higieniczną w Rzymie, gdzie przedstawił wartości lecznicze limanów odeskich i limanu kujalnickiego.
W 1909 był w grupie postępowych profesorów uczelni, którzy podpisali memoriał w obronie prof. Miedwiediewa. Dotknęły go represje ze strony władz i ustąpił z katedry, potem nie zgodził się jej objąć ponownie. Pozostał na stanowisku miejskiego prosektora i wykładał w Odeskiej Szkole Dentystycznej prof. I. I. Margolina.
W 1901 uroczyście świętowano jego 25-lecie pracy na stanowisku prosektora w szpitalu miejskim, kolejny jubileusz miał miejsce w 1911 z okazji 35. rocznicy uzyskania dyplomu lekarskiego. Był honorowym członkiem Odeskiego Towarzystwa Lekarskiego.
Chęciński utrzymywał kontakty z Polską. W 1907 brał udział w X Zjeździe Lekarzy i Przyrodników Polskich we Lwowie. W latach I wojny światowej z jego inicjatywy powstał Komitet Pomocy Wysiedleńcom – Polakom w Odessie.
Zmarł 24 maja 1916.