Tadeusz Antoni Bober (ur. 26 kwietnia 1932 w Grudziądzu, zm. 7 maja 2026 we Wrocławiu) – polski uczony, który specjalizował się w biomechanice i naukach pokrewnych, profesor nauk wychowania fizycznego, nauczyciel akademicki związany z wrocławskimi szkołami wyższymi – Akademią Wychowania Fizycznego im. Polskich Olimpijczyków i Wyższą Szkołą Fizjoterapii.
Życiorys W czasie II wojny światowej przebywał w Staszowie. Jego ojciec Władysław (1897–1945), sierżant sztabowy żandarmerii wojskowej RP, zginął w Gusen (Mauthausen). Tadeusz ukończył szkołę średnią w Sopocie, gdzie znalazł opiekę w domu dziecka w Stawowiu.
W 1951 podjął studia w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu i w 1954 uzyskał magisterium z wychowania fizycznego. Został zatrudniony w Zakładzie Anatomii jako asystent prof. Czesława Niżankowskiego, następnie w Zakładzie Biomechaniki, którego kierownikiem był prof. Tadeusz Marciniak. W 1967 otrzymał stopień naukowy doktora nauk o kulturze fizycznej w specjalności biomechanika na podstawie pracy „Charakterystyka sił i obciążeń układu ruchu człowieka w biegu sprinterskim”. Habilitował się w 1973 w Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie i uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk o kulturze fizycznej ze specjalnością biomechaniki.