W lutym 1923 trafił do więzienia ponownie i oskarżony o współudział (razem z innymi biskupami) we wzywaniu ludności do walki przeciwko bolszewikom. Z uwagi na jego zły stan zdrowia nie został skazany, a jedynie zmuszony do zamieszkania w Moskwie bez prawa wyjazdu. Osiedlił się w monasterze Nikoło-Ugrieskim razem z byłym metropolitą moskiewskim Makarym, również dawnym misjonarzem na Ałtaju. Następnie przeniósł się do mieszkania swojego syna Nikołaja do wsi Niemczinowka pod Moskwą. Tam też w 1937 zmarł. Jego pogrzebowi przewodniczył metropolita niżnonowogrodzki i arzamaski Sergiusz.
W 1992 został całkowicie zrehabilitowany.
Jego synowie Aleksiej, Nikołaj i Iwan również zostali duchownymi prawosławnymiИннокентий (Соколов Константин Павлович).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1846 Kategoria:Zmarli w 1937 Kategoria:Rosyjscy biskupi prawosławni