Łappo-Starzenieckim opuścił TBR, zarzucając na łamach prasy jej przewodniczącemu awanturnictwo, samowolę i zaniechanie walki o prawa Białorusinów. W odpowiedzi TBR stwierdzała, że żadnych wewnętrznych rozbieżności, czy to o pryncypialnym, czy to o taktycznym charakterze w Radzie nie było; były tylko nieporozumienia personalne, niemające nic wspólnego z ideologią. Jednocześnie TBR zarzucała Hassanowi Konopackiemu, który wówczas pełnił funkcję strażnika skarbnika w organizacji, brak sprawozdania finansowego.
Hassan Konopacki wchodził w skład towarzystwa „Białoruska Chatka” w Wilnie. Uczestniczył jako przedstawiciel Towarzystwa „Praswieta” () w zorganizowanym przez TBR zjeździe Zachodniej Białorusi 26–28 czerwca 1926 roku. Pisał artykuły dla wydawanych przez Towarzystwo gazet, podpisując się inicjałami: H.K. i H. K-i. Po przewrocie majowym 1926 roku wraz z Wsiewołodem Pawlukiewiczem, S. Druckim-Podbereskim, A. Kabyczkinem, Franciszkiem Alachnowiczem, Znamierowskim i B. Szyszkowem podejmował starania o otwarcie Klubu Inteligencji Białoruskiej. Po zatwierdzeniu Statutu znalazł się we władzach Klubu. Od 27 listopada 1927 roku do 2 kwietnia 1928 roku pracował jako kierownik redakcji gazety „Biełaruski Radny”, poświęconej sprawom samorządowym społeczności białoruskiej w Polsce.