Rozróżnienie to traci sens w przypadku banku uniwersalnego, dostarczającego kapitału poprzez szerokie spektrum produktów, od krótkoterminowego kredytu po zwiększenie funduszy własnych klienta.
Siły deregulacji i tendencja do zwiększania przepływów funduszy z pominięciem pośrednictwa bankowego powodują odwrót banków komercyjnych od kurczącej się bazy pożyczkobiorców (będącej tradycyjną podstawą ich działalności) w stronę bankowości inwestycyjnej. Ponieważ banki inwestycyjne nie przyjmują depozytów, podlegały one mniej ścisłej regulacji i zasadniczo nie dotyczyła ich doktryna „zbyt duży, by upaść”. Po kryzysie kredytowym lat 2007–2009 i naukach płynących z upadku Lehman Brothers banki inwestycyjne uważa się za „zbyt uwikłane w zależności, by upaść”.
Klientami banków inwestycyjnych są najczęściej duże przedsiębiorstwa, fundusze inwestycyjne, fundusze emerytalne, fundusze hedgingowe oraz inne podmioty i instytucje rynku finansowego.
Inwestycje dokonywane za pośrednictwem banków inwestycyjnych charakteryzują się z reguły wysoką stopą zwrotu oraz wysokim ryzykiem.