W maju 1894 przerwał studia i rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej. Został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1894 i wcielony do 16 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Krakowie. Na stopień porucznika został awansowany ze starszeństwem z 1 maja 1897, a na stopień kapitana 2. klasy ze starszeństwem z 1 listopada 1906. W 1912 został przeniesiony do 20 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Stanisławowie. W szeregach tego pułku (w 1917 przemianowanym na Pułk Strzelców Nr 20) walczył na froncie rosyjskim I wojny światowej. W październiku 1914 jako dowódca batalionu został ciężko ranny. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 1 maja 1915, a na stopień podpułkownika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1917.
1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Komendy Pułku Piechoty Ziemi Bocheńskiej Nr 15Dz. Rozk. Wojsk. Nr 18 z 18 lutego 1919, poz. 598.. Od 1 stycznia do 31 maja 1919 był organizatorem i pierwszym dowódcą 15 Pułku PiechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 41 z 12 kwietnia 1919, poz. 1297.. W czerwcu 1919 pełniąc funkcję prezesa Komisji do odbioru majątku po Krajowej Komisji Opieki nad Inwalidami przejął majątek pod zarząd wojskowy.