Po zwolnieniu w 1932 został mianowany biskupem piatigorskim, a następnie biskupem czeboksarskim, jednak nie objął de facto żadnej z wymienionych katedr z powodu złego stanu zdrowia. W 1933 został ponownie aresztowany i skazany na dziesięcioletnią zsyłkę. Jako niezdolny do pracy został jednak warunkowo zwolniony i mógł wrócić do obwodu moskiewskiego.
W czerwcu lub lipcu 1934 objął zarząd eparchii mohylewskiej i mścisławskiej, zaś w 1936 został dodatkowo locum tenens eparchii mińskiej. W tym samym roku odszedł w stan spoczynku i zamieszkał w Biełgorodzie. Na krótko został administracyjnie przesiedlony do Borowic (obwód leningradzki), następnie umożliwiono mu powrót do Biełgorodu. 29 stycznia 1937 został aresztowany, osadzony w więzieniu w Biełgorodzie, następnie przewieziony do obwodu leningradzkiego i ponownie do Kurska. Został oskarżony o kierowanie grupą terrorystyczną, organizowanie wystąpień wiernych na rzecz otwierania cerkwi, nielegalne odprawianie nabożeństw i antyradziecką agitację. Nie przyznał się do winy, stwierdził jedynie, iż faktycznie mówił o prześladowaniach, jakim podlegali kapłani i wierni prawosławni.