Bitwa pod Autun – walki stoczone od czerwca do września 1944 r. w czasie powstania we Francji w końcowym okresie II wojny światowej w okolicy Autun.
Tło sytuacyjne We francuskim ruchu oporu () działało w czasie II wojny światowej ok. 40 tys. Polaków, głównie spośród Polonii i polskich uchodźców oraz wojskowych. W wyniku działań zbrojnych i represji zginęło ok. 5 tys. Polaków. Najsilniejszymi organizacjami podziemnymi we Francji były będące częścią Résistance, Polska Organizacja Walki o Niepodległość (POWN) licząca ok. 15 tys. członków oraz Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego we Francji powstały w lutym 1944 r, którego oddziałem zbrojnym była Polska Milicja Patriotyczna, a później 19 i 29 Zgrupowania Piechoty Polskiej.
Francuski Komitet Wyzwolenia Narodowego generała Charles'a de Gaulle'a po wylądowaniu aliantów w Normandii 6 czerwca oraz na południu Francji w okolicach Marsylii i Tulonu 15 sierpnia 1944 roku uaktywnił komórki francuskiego ruchu oporu. Walka weszła w nową fazę. Zadaniem ruchu oporu było odtąd sparaliżowanie transportu wroga, ograniczenie jego ruchu i manewru, niszczenie środków łączności.