Okupacja niemiecka Po wybuch wojny ewakuował się do Tarnopola, a potem przeniósł się do Radomia, gdzie pracował w fabryce kawy zbożowej i marmolady. W 1941 r. wyjechał do rodziców do Ożarowa i latem 1941 r. ożenił się z dentystką Pelagią Arciszewską. Od 1942 r. włączył się w działalność konspiracyjną AK w Warszawie jako ekspert od materiałów wybuchowych. Początkowo był referentem materiałów wybuchowych, a następnie – pod pseudonimem „Kazimierz Staniszewski” – kierownikiem wytwórni materiałów wybuchowych przy ul. Polnej 16 w Warszawie, w oddziale produkcji konspiracyjnej Sztabu Komendy Głównej Armii Krajowej. Bezpośrednio przed wybuchem powstania warszawskiego wycofał się z konspiracji. Do zakończenia wojny pracował jako technik w firmie budowlanej.

Okres powojenny W lutym 1945 r. stawił się u ministra Hilarego Minca. Został mianowany pełnomocnikiem rządu do spraw uruchomienia państwowej wytwórni prochu w Łęgnowie koło Bydgoszczy, na bazie wybudowanej przez Niemców w czasie okupacji największej pod względem powierzchni fabryki zbrojeniowej koncernu Dynamit Nobel AG w hitlerowskich Niemczech DAG Fabrik Bromberg. Mimo że po dwu miesiącach Smoliński został mianowany tymczasowym dyrektorem naczelnym, faktycznym "gospodarzem" była Armia Czerwona, która prowadziła systematyczny rabunek poniemieckiego mienia zakładu.