Z uwagi na liczne podobieństwa morfologiczne często mylony z młodymi osobnikami Carcharhinus brevipinna. Cechą odróżniającą oba gatunki jest ubarwienie – grzbiet N. velox jest jaśniejszy, w dodatku rekin ten posiada charakterystyczną ciemną końcówkę pyska obramowaną białą krawędzią (widoczną szczególnie u dorosłych osobników), w przeciwieństwie do C. brevipinna, który cechuje się ciemnymi, często czarnymi wzorami na krawędziach płetw grzbietowych, piersiowych, odbytowej i ogonowej, podobnie jak żarłacz czarnopłetwy (C. limbatus). Mylony czasami również z Rhizoprionodon longurio – gatunki te odróżnia położenie drugiej płetwy grzbietowej względem płetwy odbytowej, rozmiar i kształt nozdrzy oraz obecność wcięcia poprzedzającego płetwę ogonową u R. longurio.
Ekologia i zachowanie Niewiele wiadomo o ekologii tego gatunku. Młode osobniki przebywają w większych grupach, starsze i dorosłe osobniki preferują mniejsze skupiska, rzadziej samotniczy tryb życia. Dieta N. velox składa się głównie z małych ryb kostnoszkieletowych (w tym sardelowatych i śledziowatych), skorupiaków (krabów i krewetek) i głowonogów. Żeruje zwykle bliżej dna, rzadziej przy powierzchni.