Gatunek ten po raz pierwszy opisał amerykański ichtiolog Charles Henry Gilbert w 1898 pod nazwą Carcharhinus velox w biuletynie waszyngtońskiego Muzeum Historii Naturalnej (Bulletin of the United States National Museum). Okazem typowym (holotypem) była mierząca 120 cm samica wyłowiona u wybrzeży Panamy w styczniu 1896 roku, należąca do zbiorów Uniwersytetu Stanforda, gdzie oznaczona jest numerem katalogowym SU 11893. Ze względu na niespotykane u innych żarłaczy cechy anatomiczne, jak szerokie, poprzecznie ułożone nozdrza rozmieszczone blisko siebie, czy różnice w budowie czaszki – w okolicy kości sitowej – Leonard Compagno i Jack Garrick w 1983 roku utworzyli dla tego taksonu nowy rodzaj Nasolamia. W 1988 roku Leonard Compagno opierając się na fenetycznych badaniach uznał, że N. velox jest siostrzanym taksonem kladu tworzonego przez Carcharhinus acronotus, C. brachyurus, C. falciformis, C. cautus, C. melanopterus i C. signatus. Analiza filogenetyczna mitochondrialnego DNA przeprowadzona w 2012 roku przez Gavina Naylora i innych wykazała, że gatunek ten jest siostrzanym taksonem dla C. acronotus i wraz z nim tworzy klad z C. isodon.