Testowanie ekstremalne () – metodologia testów dla aplikacji przygotowywanych według metodologii programowania ekstremalnego (). Testowanie ekstremalne jest jedną z podstawowych zasad programowania ekstremalnego, które w praktyce przejawia się w postaci ciągłego testowania tworzonego kodu. Realizowane jest w dwóch formach: testowania jednostek oraz testowania akceptacyjnego.
Kod realizujący testowanie modułów tworzony jest przed kodem źródłowym. Żaden z tworzonych modułów nie może być uznany za kompletny, dopóki nie przejdzie przez fazę testowania jednostek. Sam program nie jest kompletny dopóki wszystkie jego moduły nie przejdą fazy testowania jednostek i testowania akceptacyjnego. Testowanie jednostek dokonywane jest po każdej, nawet najmniejszej modyfikacji w kodzie źródłowym. Testowanie akceptacyjne dokonywane jest przez użytkownika, który tym samym weryfikuje zgodność tworzonego kodu ze swoimi oczekiwaniami po każdorazowej znaczącej zmianie dokonywanej w danym kodzie. Istotą testowania ekstremalnego jest konieczność stworzenia – na podstawie specyfikacji – środowiska testowego dla aplikacji, jeszcze przed rozpoczęciem tworzenia jej kodu zasadniczego.