Fabian Abrantowicz MIC (ur. 14 września 1884 r. w Wereszkowszczyźnie w rejonie Nowogródka, zm. 2 stycznia 1946 r. w Moskwie) – duchowny katolicki pochodzenia białoruskiego, pedagog, egzarcha apostolski Harbinu.
Życiorys W 1900 r. ukończył szkołę w Nowogródku. Następnie ukończył seminarium, a potem akademię duchowną w Sankt Petersburgu. W 1908 r. został wyświęcony do stanu duchownego. Od 1910 r. uczył w gimnazjum przy kościele św. Katarzyny i w imperatorskiej szkole prawa. W 1912 r. wyjechał do Belgii, gdzie rozpoczął studia teologiczne na wydziale filozofii Katolickiego Uniwersytetu w Lowanium. W 1914 r. otrzymał tytuł doktora. Po powrocie do Rosji powrócił do wcześniejszej działalności pedagogicznej. Ponadto nauczał w gimnazjum żeńskim przy imperatorskim instytucie żeńskim i szkole nr 12. Podczas I wojny światowej współtworzył białoruską organizację narodową pod nazwą Chrześcijańskie Stowarzyszenie Demokratyczne. W maju 1917 r. był jednym z organizatorów 1 zjazdu duchownych białoruskich w Mińsku. W kwietniu 1918 r. ponownie przybył do Mińska, otrzymując funkcję rektora nowo utworzonego katolickiego seminarium duchownego. W 1919 r. otrzymał tytuł prałata mińskiej kapituły katedralnej. Po przejęciu władzy nad miastem przez władze bolszewickie pod koniec 1920 r. przybył wraz z seminarium do Pińska. W 1926 r.