W latach 1914–1917 służył w armii rosyjskiej, gdzie otrzymał pięć odznaczeń bojowych. Po rewolucji przystąpił do tworzonych polskich jednostek na wschodzie m.in. do II Korpusu Polskiego. W 1917 roku wstąpił do Związku Wojskowych Polaków w Kijowie, skąd wkrótce wyjechał do formującego się pułku ułanów polskich w Ukrainie, gdzie sformował i zorganizował jeden szwadron tego pułku. W styczniu 1918 roku został dowódcą 3 szwadronu 5 pułku ułanów, przemianowanego w marcu 1918 na 7 pułk ułanów. Ze szwadronem tym brał udział we wszystkich walkach z Ukraińcami i bolszewikami na tym terenie.
W latach 1918–1921 służył w 4 Dywizji Strzelców Polskich generała Żeligowskiego, a następnie w 14 pułku ułanów, wraz z którym jako dowódca dyonu uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za postawę wykazaną podczas walk odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy i Krzyżem Walecznych.