Manufaktury tkackie produkujące dla wojska Żołnierze otrzymywali mundury po odtrąceniu części żołdu na ich zakup. Sukno odpowiedniego koloru zamawiał dowódca pułku. Cenę produktu ustalała Komisja Wojskowa3 złote polskie za łokieć, a zakupy czyniono w manufakturach krajowych. W pierwszej połowie XVIII wieku istniał w Wielkopolsce duży region tkacki. Były to duże manufaktury - tkalnie zakładane przez magnatów, manufaktury mieszczańskie i warsztaty rzemieślnicze. Największymi ośrodkami produkcji sukna były: Rawicz, Bojanów, Zaborów, Leszno, Rogoźno, Międzychód, Obrzycko i Śmigiel.
Za pośrednictwem Komisji Skarbowej miejskie fabryki w Lesznie otrzymały od Komisji Wojskowej zamówienia na dostawy sukna dla wojska. Dla potrzeb dywizji małopolskiej Komisja Skarbowa złożyła zamówienie do fabryk krakowskich.
Jednym z większych przedsiębiorstw magnackich była manufaktura sukiennicza Radziwiłłów w Nieświeżu. Wykonywała ona wszystkie prace, od tkania surowej wełny aż do farbowania sukna W kombinacie w Grodnie istniały również manufaktury: sukiennicza o 24 warsztatach i płócienna oraz farbiarnia sukna. W okolicach funkcjonowały też fabryka sukiennicza w Brześciu i płócienna w Szawlach
Zobacz też
Polski orzeł wojskowy Stopnie wojskowe w Polsce
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polski mundur wojskowy Kategoria:Wojsko I Rzeczypospolitej