19 października 1916 został awansowany „za waleczność” na pułkownika ze starszeństwem z 14 marca 1916. 29 kwietnia 1917 został dowódcą 120 sierpuchowskiego pułku piechoty. 18 września tego roku został przydzielony do rezerwy personalnej przy sztabie Mińskiego Okręgu Wojskowego.
7 października 1917 objął dowództwo 2 pułku strzelców polskich. Rozkazem 1 Dywizji Strzelców Polskich nr 96 otrzymał starszeństwo w stopniu pułkownika od dnia 14 marca 1914. 20 czerwca 1918, po demobilizacji I Korpusu Polskiego w Rosji, został zwolniony ze służby i wrócił do Mińska, gdzie ze zdemobilizowanych oficerów i żołnierzy rozpoczął organizować samoobronę przeciwko bolszewikom. 4 listopada 1918 został dowódcą wszystkich formacji i oddziałów polskich na Białorusi.
Z dniem 9 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu pułkownika, w „grupie oficerów byłego I Korpusu Polskiego i armii rosyjskiej” oraz przydzielony do Litewsko-Białoruskiej Dywizji StrzelcówDz. Rozk. Wojsk. Nr 4 z 16 stycznia 1919 roku, poz. 169.. Od 17 grudnia 1918 do 20 stycznia 1919 był organizatorem i pierwszym dowódcą mińskiego pułku strzelców, który w 1921 został przemianowany na 86 pułk piechoty. 28 lutego 1919 został przeniesiony do 21 pułku piechoty na stanowisko dowódcy pułkuDz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 918..