Podczas Wielkanocy w 1859 doszło do drugiego antyżydowskiego pogromu, dokonanego przez greckich żeglarzy ze statków stojących w porcie. W 1871 roku, w wyniku rozprzestrzenia się pogłoski o rzekomej profanacji cerkwi wspólnoty greckiej przez Żydów, doszło do kolejnych aktów przemocy. Tym razem do greckich napastników dołączyli rosyjscy.
Pierwsza fala pogromów (1881–1884) W latach 1881–1884 przez Imperium Rosyjskie przetoczyła się fala od 224 do 284 pogromów i ekscesów antyżydowskich.
Podłoże thumb|Hesia Helfman Bezpośrednią iskrą było zabójstwo cara Aleksandra II Romanowa, dokonane przez zamachowców z organizacji Narodnaja Wola. Większość uczestników zamachu stanowili Rosjanie i Polacy, tylko Hesia Helfman była Żydówką. Wszyscy zamachowcy byli ateistami i wspólnota żydowska nie miała z zabójstwem cara nic wspólnego. Mimo to część prasy i opinii publicznej uczyniła z Helfman postać centralną zamachu i obarczyła Żydów winą za zabójstwo cara.