Podobnie jak inne żarłaczowate jest żyworodny. Kopulacja odbywa się za pomocą pterygopodium, narządu płciowego samca. Po trwającej około 8 miesięcy ciąży samica rodzi od 4 do 8 młodych, mierzących 40–60 cm. Dieta tego rekina składa się głównie z małych ryb kostnoszkieletowych, głowonogów i skorupiaków. Rekin ten przebywa najczęściej samotnie, rzadziej w małych skupiskach. Wśród pasożytów tego gatunku wyróżnia się widłonogi oraz tasiemce gnieżdżące się w sercu oraz jelitach. Poławia się go na wszystkich obszarach występowania w celach handlowych. Cenione jest zwłaszcza jego mięso, ale również płetwy, skóra, olej z wątroby i szczęki. Przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) wpisany został do Czerwonej księgi gatunków zagrożonych jako gatunek zagrożony wyginięciem (EN).
Taksonomia i filogenetyka Gatunek ten został opisany przez niemieckich przyrodników Johannesa Petera Müllera i Jakoba Henle w 1839 roku jako Carcharias temminckii, na podstawie okazów z muzeów przyrodniczych w Berlinie, Leydzie, Londynie i Paryżu. W 1862 roku amerykański ichtiolog Theodore Nicholas Gill stworzył dla tego gatunku odrębny rodzaj Lamiopsis. W 1905 roku amerykański zoolog Henry Weed Fowler opisał nowy gatunek rekina Carcharhinus tephrodes, który został uznany za synonim L.