XX-lecie międzywojenne W późniejszych latach parafią administrowali kolejno ks. Bruno Loffler (1922-1923) oraz ks. Felix Theodor Gloch (1923-1924). W 1923 węgrowska parafia liczyła 1497 członków, była właścicielem dwóch kościołów, 10 sal modlitwy oraz 14 cmentarzy. Prowadzono także dom starców. Parafii podlegał filiał Sadoleś, do którego należało 1250 wiernych i posiadał dwa kościoły, salę modlitwy oraz dwa cmentarze.
Następnymi administratorami zboru zostali ks. Johann Winkler (1924-1925) i ks. Rober Badke (1926-1928). Na przełomie lat 1929-1930 stanowisko proboszcza pełnił ks. Hugo Ernst Glasenapp, zastąpiony w 1931 przez ks. Maxa Lipskiego, który sprawował stanowisko aż do wybuchu II wojny światowej.
Czasy powojenne Po wojnie zbór w Węgrowie był administrowany ponownie przez ks. Mieczysław Rügera z Warszawy. W 1952 przeszedł pod zarząd Parafii Ewangelicko-Augsburskiej Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie, podczas sprawowania w niej urzędu proboszcza przez ks. Karola Messerschmidta. Z jego inicjatywy w budynku dawnej plebanii działalność rozpoczął Ewangelicki Dom Opieki „Sarepta”, do pracy w którym w 1961 przybyła do Węgrowa siostra diakonisa Zuzanna Lazar, a rok później kolejne siostry: Alina Ciosk, Daniela Ferek i Krystyna Pilch.