Conklin w latach 1922–1923, a pojęcie ambiwersji miało odnosić się do osób „normalnych” znajdujących się między biegunami introwersji i ekstrawersji.
Ambiwersja w ujęciach cechowych W modelach cech osobowości ekstrawersja bywa traktowana jako wymiar (cecha o określonym natężeniu), mierzony kwestionariuszowo, a „ambiwersja” bywa w tym kontekście rozumiana jako zakres wyników pośrednich, zależny od przyjętej operacjonalizacji. W badaniach stosuje się różne punkty odcięcia, np. dzieląc osoby na introwertyków, ambiwertyków i ekstrawertyków na podstawie wyniku w skali ekstrawersji.
Badania empiryczne W literaturze funkcjonuje pozycja, w której „ambiwersja” jest traktowana jako istotna kategoria porównawcza lub jako obszar pośredni na kontinuum ekstrawersji. W badaniu Adama M. Granta dotyczącym wyników sprzedażowych wśród pracowników call-center (n=340) zaproponowano i przetestowano zależność krzywoliniową (odwrócone U) między ekstrawersją a efektywnością w sprzedaży, w której najwyższe wyniki uzyskiwały osoby o poziomie pośrednim (określone jako ambiverts).