thumb|Wnętrze kabiny maszynisty WLs40-100 (Poznań, Maltanka) WLs40 i WLs50 (oznaczenie na PKP Ld1) – polskie wąskotorowe lokomotywy spalinowe na tor szerokości 600 mm (lub zbliżonej), przeznaczone dla górnictwa, przemysłu i budownictwa, produkowane od lat 50. do lat 70. XX wieku przez Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w Poznaniu. Różniły się od siebie tylko zastosowanym silnikiem wysokoprężnym, o mocy 40 lub 50 KM. Wyprodukowano niecałe 2000 sztuk lokomotyw obu modeli.
Historia thumb| WLs50-2105 z profilu w skansenie w Janowie Lubelskim Lokomotywa WLs40 została opracowana przez Biuro Techniczne Fabryki Lokomotyw (Fablok) w Chrzanowie w 1950 roku, na bazie dokumentacji produkowanej tam przed wojną lokomotywy kopalnianej 1DK, na licencji niemieckiej firmy Deutz. W 1932 roku powstały tylko dwie lokomotywy typu 1DK, na tor szerokości 580 mm, które dla celów użycia w kopalniach charakteryzowały się małym przekrojem poprzecznym (wysokość 160 cm i szerokość 78 cm) i niską budką maszynisty, niewystającą ponad przedział silnikowy. Lokomotywa WLs40, zachowując układ napędu i rozstaw osi poprzedniczki, oraz podobny profil zwężającego się ku górze przedziału silnikowego, miała konwencjonalną wysoką i szerszą budkę z tyłu, a przedział silnikowy był też nieco wyższy (175 cm)Na podstawie (rysunki).