Od 1959 roku, obok pracy w Klinice Okulistyki, pełniła również funkcję ordynatora Oddziału Leczenia Zeza i Niedowidzenia w Wojewódzkim Szpitalu Okulistycznym w Krakowie-Witkowicach. Współorganizowała Sanatorium Rehabilitacyjnego Leczenia Zeza im. prof. M. Wilczka w Sobótce i pełniła tam funkcję konsultanta. W 1965 roku doprowadziła do uruchomienia w Krakowie kursów ortoptystek (osób zajmujących się diagnostyką i rehabilitacją zeza i innych dysfunkcji wzroku), od 1979 roku przekształconych w dwuletnią szkołę pomaturalną. W 1973 roku została konsultantem Światowej Organizacji Zdrowia do spraw okulistyki dziecięcej w Maroku. W latach 1975–1995 była krajowym specjalistą do spraw strabologii i okulistyki dziecięcej. W latach 1980–1996 kierowała Pracownią Patofizjologii Widzenia i Neurookulistyki przy Katedrze Okulistyki Akademii Medycznej w Krakowie. W 1977 roku została mianowana profesorem nadzwyczajnym, w 1987 roku uzyskała tytuł profesora zwyczajnego.