W latach 1928–1929 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Wojsk Łączności w Zegrzu.
Podczas okupacji prowadził nadzór nad dokończeniem budowy linii 150 kV Starachowice – Warszawa i nad budową stacji transformatorowej 150 kV w Ursusie (Szamotach).
Po wojnie mianowany zastępcą naczelnego dyrektora i dyrektorem ds. odbudowy ZEORK-u. Równolegle rozwijał działalność naukową. Prowadził wykłady z dziedziny sieci i urządzeń elektrycznych na Politechnice Warszawskiej, Szkole Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda. 23 sierpnia 1946 został mianowany profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem-organizatorem Katedry Sieci Elektrycznych na Wydziale Elektrycznym PW. Był współorganizatorem i dyrektorem naukowym Instytutu Elektrotechniki. 18 lipca 1963 otrzymał nominację na profesora zwyczajnego.