3 października 1848 papież Pius IX mianował go ordynariuszem Chicago. Sakrę otrzymał w kościele uniwersyteckim św. Franciszka Ksawerego w St. Louis z rąk ówczesnego metropolity Petera Kenricka. Do swej diecezji dotarł w marcu 1849 roku. Niesprzyjający klimat i rozwijający się reumatyzm sprawiły, że bp Van de Velde kilkakrotnie pisał petycje do papieża o zmianę miejsca pobytu. Mimo fizycznego dyskomfortu udało mu się doprowadzić do wybudowania wielu kościołów w całym Illinois, szpitala, w którym Siostry Miłosierdzia pracowały jako pielęgniarki i wielu sierocińców. W roku 1852 odwiedził Stary Kontynent. Miał możliwość dwukrotnie uczestniczyć w audiencji papieskiej, podczas której zatwierdzone zostały dekrety I Synodu Plenarnego w Baltimore. Prosił również o zwolnienie z obowiązków biskupich lub przeniesienie na inną placówkę. Jego prośby zostały wysłuchane i 29 lipca 1853 roku otrzymał nominację na ordynariusza Natchez w ciepłym stanie Missisipi. Niedługo po przybyciu do Natchez zaraził się żółtą gorączką i zmarł. Msza pogrzebowa celebrowana była 14 listopada 1855 roku przez metropolitę Nowego Orleanu Anthony’ego Blanca.
Bibliografia
Kategoria:Amerykańscy jezuici Kategoria:Amerykańscy biskupi katoliccy Kategoria:Archidiecezja rzymskokatolicka Chicago Kategoria:Diecezja rzymskokatolicka Jackson Kategoria:Urodzeni w 1795 Kategoria:Zmarli w 1855