Pandektystyka – nurt w niemieckiej nauce prawa XIX wieku, skupiający się na analizie recypowanego w Niemczech prawa rzymskiego.
Samo słowo pandektystyka wywodzi się z nazwy jednej z części Kodeksu Justyniana, tj. pandektów (średniowieczne łacińskie pandecta z greckiego pandektes – wszechogarniający). Pandekta były zbiorem fragmentów pism prawników rzymskichZob. Słownik wyrazów obcych PWN, Warszawa 1980, s. 545..
Przedstawiciele Do głównych przedstawicieli pandektystyki zaliczali się: Oskar Bülow, , , , , oraz Bernhard Windscheid. Najbardziej znani byli Puchta i Windscheid. Puchta był drugim po Savignym najważniejszym przedstawicielem szkoły historycznejZob. L. Dubel, Historia doktryn politycznych i prawnych do schyłku XX wieku, LexisNexis, 2007, s. 328.. Zaś trzytomowy podręcznik Windscheida "Lehrbuch des Pandektenrechts" na tych terenach niemieckich, gdzie obowiązywało prawo rzymskie, miał jednocześnie walor ustawy, komentarza i zbioru orzecznictwaZob. K. Sójka-Zielińska, Historia prawa, LexisNexis, 2008, s. 286.. Podręczniki z pandektystyki przygotowywali również ; (autor koncepcji osoby prawnej jako majątku celowego); ; ;