W latach 1961–1965 była bezpartyjną posłanką na Sejm PRL, wybrana w okręgu Warszawa-Wola. W parlamencie pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Komisji Budownictwa.
Wspólnie z mężem kierowała wielobranżowym zespołem opracowującym system budownictwa wielkopłytowego W-70 oraz Wk-70, który zwyciężył w dwustopniowym konkursie na projekt systemu budownictwa wielkopłytowego i został wdrożony do realizacji na terenie całego kraju. Na jego podstawie, przy współpracy Instytutu Techniki Budowlanej, razem z mężem i synem, opracowała system ECA dla potrzeb budownictwa w Algierii, uwzględniający tamtejsze uwarunkowania, w tym zagrożenia sejsmiczne. Wspólnie z mężem zajmowała się także zagadnieniem integracji różnych systemów wielkopłytowych (ISBO).
Wraz z mężem zajmowała się badaniem synagog. Wspólnie opracowali liczne publikacje na temat architektury żydowskiej na terenach Polski, m.in. książki: Bramy nieba. Bożnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej (wyd. I – 1957, wyd. II rozszerzone – 1996). Bramy nieba. Bożnice murowane (1999). Krajobraz z menorą (2008).
Została pochowana na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 22B-VI-12/13).