Lis sam rzuca się w odmęt wód, a wyszedłszy na brzeg, chwali Osła za spryt i przytomność umysłu.
Utwór odzwierciedla stosunki społeczne w Bizancjum, potępia wykorzystywanie słabych i bezbronnych przez silnych i uczonych. W postaci Lisa portretuje bizantyńskiego urzędnika skarbowego, a w postaci Wilka bizantyńskiego magnata. Utwór jest świadectwem głębokich konfliktów społecznych trawiących upadające Cesarstwo.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bizantyńskie opowieści zwierzęce 1204–1453