Legenda o poczciwym Ośle (Synakárion tu timeménu gadáru) – XV-wieczna bizantyńska opowieść zwierzęca
Legenda o poczciwym Ośle jest pochodzącą z połowy XV wieku bizantyńską opowieścią zwierzęcą. Utwór został napisany wierszem politycznym i liczy sobie 393 wersy. Istnieje również dłuższa wersja tego utworu: Piękna baśń o ośle, wilku i lisie (Gadáru lýku ki alupús diégesis horája) licząca sobie 540 wersów. Obie pochodzą z tego samego źródła, który najprawdopodobniej nosił tytuł Lis przechera. Utwór powstał najprawdopodobniej na Krecie. Został napisany w języku ludowym. Liczne italianizmy i wiele słów tureckich oraz wzmianki o broni palnej pozwalają na przybliżone datowanie utworu.
Opowieść rozpoczyna się ucieczką udręczonego, maltretowanego Osła od pana, swego dręczyciela. W chwili gdy Osioł cieszy się pełnią wolności, skubiąc trawę na łące, zjawiają się Wilk i Lis. Chcą wspólnie go pożreć, Osioł domyśla się jednak ich zamiarów i ostrzega ich, że lada chwila na łące zjawi się jego pan ze sforą psów, z którymi nie ma żartów. Drapieżnicy chwilowo rezygnują więc ze swych planów. Lis proponuje Osłu, by razem podjęli pielgrzymkę na Wschód, wiodąc beztroskie życie jałmużników. Wsiadają na statek, wilk obejmuje dowództwo, lis staje przy sterze, osłowi przypada w udziale ciężkie wiosłowanie.