Aktywność kofaktora rystocetyny (vWF:RCo, R:Cof) – jedno z badań wykonywanych celem oceny udziału czynnika von Willebranda w adhezji płytek krwi do ściany uszkodzonego naczynia. Kofaktorem rystocetyny jest właśnie czynnik von Willebranda znajdujący się w próbce krwi chorego.
Metodyka Jest to test czynnościowy określający zdolność czynnika von Willebranda do interakcji z prawidłowymi płytkami krwi w obecności rystocetyny. Rystocetyna jest w tym przypadku substancją pośredniczącą w wiązaniu czynnika z płytkową glikoproteiną Ib. Oznaczenie in vitro nie odzwierciedla ściśle aktywności czynnika w warunkach fizjologicznych i charakteryzuje się dużą zmiennością wyniku (20–30%) nawet w obrębie jednego laboratorium, mimo to, jest testem powszechnie stosowanym i uznanym w diagnostyce wstępnej choroby von Willebranda i różnicowaniu typów choroby.
Wartości prawidłowe mieszczą się w przedziale 50–150 IU/dl (50–150%). Za 1 IU przyjmuje się aktywność czynnika w 1 ml prawidłowego świeżego osocza uzyskanego ze zmieszania w stosunku 9:1 z 3,2% cytrynianem sodu.