Magdalena Ujma (ur. 1959 w Opolu) – polska historyczka, politolożka specjalizująca się w historii Polski epoki nowożytnej, historii Polski XVI–XVII wieku; nauczyciel akademicki, związana z Uniwersytetem Opolskim.
Życiorys Urodziła się w 1959 w Opolu, z którym związała swoją przyszłość rodzinną i zawodową. Po ukończeniu szkoły średniej i zdanym egzaminie maturalnym rozpoczęła studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Powstańców Śląskich w Opolu. W 1984 obroniła pracę magisterską poświęconą konfliktowi Akademii Krakowskiej i Zakonu Jezuitów w drugiej połowie XVI i w pierwszej połowie XVII wieku. W 1987 roku została zatrudniona w Instytucie Historii WSP w Opolu jako asystentBiografia na stronie Instytutu Historii UO [dostęp 2012-11-11].
W 1994 Rada Wydziału Filologiczno-Historycznego Uniwersytetu Opolskiego nadała jej stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy pt. Sejmik lubelski w latach 1572–1696, napisanej pod kierunkiem prof. Anny Filipczak-Kocur. Po doktoracie pracowała jako adiunkt w Katedrze Historii Nowożytnej Instytutu Historii UO, za temat swoich badań przyjmując organizacyjne i gospodarcze funkcjonowanie dóbr Jana III Sobieskiego.