Król miał wówczas nadać szlachcie liczne przywileje.
Badania nad rokoszem Rokosz gliniański został wymyślony w późniejszych czasach i miał być jedną z podpór ideologii złotej wolności szlacheckiej. Według badań Romualda Wšetečki rokosz ten został wymyślony w 1606 roku jako temat pamfletu, mającego usprawiedliwić rokosz Zebrzydowskiego. Od XVIII wieku trwał spór o prawdziwość historii rokoszu. Rokosz gliniański był też przywoływany w retoryce politycznej, wykorzystywano wówczas dowolnie różne jego elementy.
Pierwszy za plus quam fabula (łac. więcej niż bajkę) uznał go Walenty Pęski (ok. 1630-81). Stanisław Dunin Karwicki nazywał ów rokosz commentitium (zmyślony)De ordinanda republica Kraków 1871, s. 11., brak podstaw opowieści wykazywał Józef Andrzej ZałuskiSpecimen Historiae Polonae Criticae Warszawa 1735., lecz jeszcze na sejmie 1744 Kazimierz Stanisław Stecki przywoływał przykład gliniański, kiedy kilkunastu senatorom głowy poucinanoDiariusz sejmu ordynaryjnego w Grodnie w roku 1744 przypadającego, cyt. za: Rokosz gliniański i „Rady Kallimacha” s. 76. Por.