Każdy z tych elementów posiada własne miejsce w świecie. Wszystko, co ziemskie, dąży do środka wszechświata (środka Ziemi). Woda dąży do stanu, w którym będzie otaczała ziemię. Powietrze utworzy sferę otaczającą sferę wody. Ogień dąży do sfery księżycowej. Jeżeli jeden z elementów zostanie przeniesiony ze swojego naturalnego miejsca, wówczas naturalnie dąży do przywrócenia stanu pierwotnego. To jest naturalny ruch, który nie wymaga żadnej zewnętrznej przyczyny. Przykładowo: w wodzie fragmenty ziemi będą tonąć, podczas gdy bąbelki powietrza będą się wznosić. W powietrzu deszcz leci w dół, a płomienie kierują się ku górze. W najbardziej zewnętrznej sferze – gdzie znajdują się gwiazdy i planety - wszystkie obiekty poruszają się po idealnych okręgach.
Ruch Arystoteles definiuje ruch jako możliwość takowego. Tomasz z Akwinu sugerował, że ten fragment należy rozumieć dosłownie – jako przejście do możliwego stanu, ponieważ ruch jest aktywnym wypełnianiem możliwości. Poglądy Arystotelesa na ruch zostały ostatecznie obalone przez zasady dynamiki Newtona.
Przyczynowość Arystoteles postulował, że przyczynę dowolnej zmiany można przypisać do czterech czynników kauzalnych.