Płaszczyznę przeciwwagi tworzą zwykle trzy lub cztery pręty (również myląco nazywane przeciwwagami) o długości co najmniej λ/4 (ćwierć długości fali), połączone z sobą i odchodzące od podstawy anteny. Promiennik stanowi jeden pręt pionowy, o długości λ/4. Liczba i kąt nachylenia prętów przeciwwagi wpływa na rezystancję wejściową anteny.
Przy trzech prętach i kącie nachylenia 90° – opór wejściowy wynosi 35 Ω Przy kącie 135° – opór wzrasta do 50 Ω, co pozwala na dopasowanie do standardowych kabli koncentrycznych RG-58 (50 Ω) Przy kącie 180° – antena zamienia się w pionowy dipol prosty, osiągając impedancję 75 Ω Końce przeciwwag powinny być dobrze izolowane od promiennika. Przy dłuższych falach, gdy promiennik (maszt) jest wysoki, zastosowanie izolatora jest kłopotliwe. Ponieważ dolny punkt anteny ma niewielki potencjał względem ziemi, może on zostać uziemiony, a zasilanie odbywa się wówczas poprzez transformator gamma.
Karoseria pojazdu jako przeciwwaga Jako „naturalna” przeciwwaga często wykorzystywana jest karoseria pojazdu.