W kwietniu 1917 roku był współorganizatorem Wyższego Kursu Szkoły Żandarmerii, gdzie starsi podoficerowie byli przygotowywani do pełnienia funkcji oficerskich w organizowanym Polskim Korpusie Posiłkowym. Od lipca do października 1917 kierował także drużyną sportową Legionów, która dała początek przyszłej Legii Warszawa. W czasie służby w Legionach Polskich awansował kolejno na stopień: chorążego (6 listopada 1914 roku), podporucznika (19 listopada 1914 roku) i porucznika (25 czerwca 1915 roku)Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 61..
W sierpniu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został komendantem Żandarmerii Polskiego Korpusu Posiłkowego. W lutym 1918 roku został aresztowany i internowany na Węgrzech, początkowo w Huszcie, a następnie w więzieniu Marmarosz-Sziget. Miał być ukarany w myśl art. 328a wojskowego kodeksu karnego. Przed wyrokiem skazującym Norberta Okołowicza i pozostałych stu dwóch legionistów na karę śmierci uratował go upadek Monarchii Austro-Węgierskiej.