Odnalazł i przetłumaczył Geografię Ptolemeusza, napisał scholia do dwóch pierwszych ksiąg Arytmetyki Diofantosa z Aleksandrii (Scholia in Diophantum w: Diophanti Alexandii opera omnia II, Londyn 1895).
W latach 1280-1283 opracował zbiór poezji epickiej, w którym znalazły się utwory Nonnosa, Teokryta, Apolloniusza z Rodos, Hezjoda, Oppiana, Aratosa i innych. Poza zbiorem Przysłowia ludowe (Parojmíaj demòdejs) sporządził też wielki zbiór epigramów starogreckich pt. Antologia różnych epigramów (Anthología diaphòron epigrammàton), obejmujący 2400 utworów ułożonych w 7 księgach, uszeregowanych tematycznie. Przy wyborze epigramów Planudes kierował się nie tyle poetycką wartością utworów, ile kryterium ich moralności, konsekwentnie wyłączył więc epigramy erotyczne. Odnalezione po wiekach przez polskiego uczonego Leona Sternbacha zostały wydane w 1890 roku jako Appendix Planudea. Antologia Planudejska była do 1606 roku, do czasu odnalezienia Antologii palatyńskiej, jedynym zbiorem epigramatyki antycznej i bizantyńskiej.