Pasy główne wzoru sowieckiego: jednobolcowe, parciane z gumową wstawką wzmacniająca – dla szeregowych, jednobolcowe skórzane – dla podoficerów i dwubolcowe, skórzane ze sprzączką mosiężną lub z jasnego metalu – dla oficerów.
Na sowieckich mundurach wolno było nosić polskie oznaki. Do furażerek doczepiano różnego kształtu orły wycinane z blachy z puszek po konserwach, na bluzy Armii Czerwonej doszywano naramienniki, a tasiemki od bielizny posłużyły jako oznaki stopni podoficerskich. W owym czasie oficerowie różnili się od szeregowych butami z długą cholewą i skórzanymi pasami z paskiem przez ramię.
W tym samym czasie powstawały w Zarządzie Głównym Związku Patriotów Polskich w Moskwie pierwsze szkice i projekty poszczególnych części ubioru. Nowy mundur miał być wierną kopią munduru polowego żołnierzy września 1939.
Pierwsze polskie mundury otrzymali oficerowie w końcu maja, natomiast szeregowi w końcu czerwca i na początku lipca 1943 roku. Nakryciem głowy była czapka polowa wzorowana na rogatywce wz. 37. Starano się ją upodobnić do przedwojennych czapek garnizonowych przez usztywnienie jej wierzchu zgiętym w kwadrat drutem. Noszono je przede wszystkim przy okazji różnych uroczystości. W polu zakładano sowieckie furażerki i hełmy.