Charakterystyczne dla baroku były balustrady z kutego żelaza, gdzie balaski często miały profil gięty, wysunięty do przodu. W XVIII wieku w realizacjach ulubionym elementem dekoracyjnym były stylizowane motywy kwiatowe. Po okresie rokoka kowalstwo powróciło do form linearnych i symetrii, pojawiły się rzędy rombów, meandry, medaliony, owale, rozetki itp. W XIX wieku popularność zyskały balustrady żeliwne.
Budowa balustrady Ze względu na materiał, z którego są wykonane, balustrady dzielone są na kamienne, betonowe, drewniane, metalowe.
Balustrada pełna – murowana z cegły lub z betonu, zakończona parapetem lub poręczą. Wysokość takiej balustrady liczy się łącznie z poręczą.
Balustrada z pionowych elementów (tralek) wykonana jest z drewna, kamienia, betonu, metalu, połączonych u góry poręczą i trwale połączonych z konstrukcją na dole. W tym przypadku wszystkie elementy stanowią konstrukcję balustrady. Tralki ustawiane nad gzymsem głównym zwykle osadzane były na cokole, w którym wykonywano podłużne otwory celem odprowadzenia wody.
Balustrada stanowiąca obramienie płaskiego dachu nazywana jest attyką.