Nie jest tego w stanie przyćmić nawet pozorny happy end: po bolesnych uniesieniach Camille obejmuje Simona, Claude pozostaje z Odile, Nicolas postanawia wrócić do żony, a jedynie zepsuty do cna Mark pozostaje samotny. Związki te są emanacją wierności, zarówno małżeńskiej, jak i idealistycznej, co pozwala żywić nadzieję, że są najlepszymi z możliwych. Na właściwą drogę naprowadzają bohaterów problemy ze zdrowiem pojawiające się w momencie odchodzenia od moralnych rozwiązań. Leki nie pomagają, ale okazuje się, że najlepszym rozwiązaniem jest rozsądne i harmonijne życie.
Dzieło realizuje postulat Gilberta Keitha Chestertona: zamiast ujawniać kody kulturowe, używa ich do ujawniania prawd o świecie.
Konwencja filmu jest nietypowa i polega na wplataniu w dialogi fragmentów znanych piosenek francuskich, przy zachowaniu ich autonomiczności. Teksty piosenek został perfekcyjnie dopasowane do sytuacji fabularnych.
Nagrody Obraz ten uhonorowano we Francji siedmioma Cezarami: za najlepszy film (Alain Resnais), dla aktora (André Dussollier), aktora drugoplanowego (Jean-Pierre Bacri), aktorki drugoplanowej (Agnès Jaoui), za scenariusz (Agnès Jaoui, Jean-Pierre Bacri), montaż (Hervé de Luze) i dźwięk (Jean-Pierre Laforce, Michel Klochendler, Pierre Lenoir).