Melchici z patriarchatu aleksandryjskiego posiadali bardzo ograniczony kontakt z Bizancjum i w zasadzie nie brali udziału w wydarzeniach związanych z powstaniem Wielkiej Schizmy Wschodniej. Mimo że oficjalnie Kościół Melchicki nigdy nie zerwał łączności z Rzymem, to jednak systematycznie (a zwłaszcza po 1516 roku w Imperium Osmańskim) dostał się pod silny wpływy KonstantynopolaK. Kościelniak, Pluralizm Kościoła Katolickiego w Egipcie wczoraj i dziś, w: „Saeculum Christianum” 7(2000) s. 36-55 szczególnie s. 40-41. http://www.academia.edu/21652738/Pluralizm_Ko%C5%9Bcio%C5%82a_katolickiego_w_Egipcie_wczoraj_i_dzi%C5%9B.
W 1772 r., o czym przypominał list apostolski Orientalium dignitas papieża Leona XIII z 1894, melchicki patriarcha Antiochii stał się zwierzchnikiem melchitów żyjących na terenie Imperium Osmańskiego, będąc głową Kościoła melchickiego w Egipcie jako administrator Aleksandrii. W 1838 r. Maksym III Mazloum otrzymał od papieża Grzegorza XVI tytuły patriarchy Jerozolimy i Aleksandrii, używane do dzisiaj przez patriarchów melchickich.
W 1838 r. ustanowiono melchicką archieparchię aleksandryjską, której zwierzchnikiem został patriarcha, stąd bywa określana jako patriarchat Aleksandrii. Bezpośredni zarząd nad diecezją sprawowali wikariusze patriarszy w randze biskupów.