Harold Newhouser (ur. 20 maja 1921, zm. 10 listopada 1998) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 17 sezonów w Major League Baseball.
Życiorys W lecie 1938 roku w wieku 17 lat podpisał kontrakt z Detroit Tigers, który zaoferował mu 500 dolarów. W sezonie 1939 rozegrał 34 mecze w zespołach niższych lig i zadebiutował w MLB w meczu przeciwko Cleveland Indians. Rok później w World Series, w których Tigers ulegli Cincinnati Reds, nie zagrał w żadnym meczu. W 1942 po raz pierwszy w karierze wystąpił w Meczu Gwiazd.
W sezonie 1944 zaliczył najwięcej w lidze zwycięstw (29), zwyciężył w klasyfikacji strikeouts (187) i został wybrany MVP American League. W 1945 był najlepszy w klasyfikacji ERA ze wskaźnikiem 1,81, rozegrał najwięcej pełnych meczów (29) i najwięcej inningów (313⅓) i po raz drugi z rzędu zwyciężył w klasyfikacji strikeoutów (212), ponadto wybrano go ponownie najbardziej wartościowym zawodnikiem. Jest do dziś jedynym miotaczem w historii Major League, który zdobył tę nagrodę dwa razy z rzędu.