Był uznawany za nauczyciela z zamiłowania, o ujmującym, wesołym sposobie bycia – powszechnie lubianego.

Poza pracą w bezpośrednim kontakcie z młodzieżą Starkel zajmował się opracowywaniem podręczników i działał w Towarzystwie Pedagogicznym we Lwowie (TP); był członkiem Zarządu Głównego TP w latach 1876 i 1880–1881 oraz sekretarzem w latach 1877–1879 i 1885..

Praca literacka i wydawnicza Romuald Starkel już w czasie studiów został polecony przez Antoniego Małeckiego do prac przy kopiowaniu Acta Tomiciana; publikował też własne artykuły i został członkiem redakcji „Dziennika Lwowskiego” (1870 r.). W roku 1871, wspólnie z Władysławem Bełzą Bronisławem Zawadzkim, zainicjował wydawanie czasopisma „Świt. Tygodnik Naukowy, Literacki i Artystyczny” (w roku 1872 ukazały się 35 numery, po czym pismo upadło). W latach 1875–1876 współpracował z krakowskim tygodnikiem „Szkice Społeczne i Literackie”, w którym opublikował m.in. swoją pierwszą recenzję (nt. Poezji Marii Bartusówny, 1876 r.). Był członkiem Koła Literackiego (później – Koło Literacko-Artystyczne); przez kilka lat pełnił funkcję wiceprezesa tego Koła. Od początku roku 1886 pełnił funkcję reaktora naczelnego tygodnika „Szkoła” (organ TP wydawany przez lwowskiego księgarza Karola Wilda; zob.