Teodor Meliteniota – poeta bizantyński z XIV wieku.
O Teodorze Meliteniocie wiadomo jedynie, że był wielkim sakelariuszem i zmarł w 1397 roku. Pochodził z możnego rodu Meliteniotów. Pod koniec XIV wieku napisał alegoryczny poemat zatytułowany Ku mądrości (Ejs sophrosỳnen), w 3060 wierszach politycznych, zwany również Opowieścią miłosną (Erotiké diégesis).
W swym utworze Poeta snuje "najprawdziwszą w świecie opowieść": w trakcie przechadzki w piękny majowy dzień spotyka niezwykłą dziewczynę o imieniu Sofrosyne (Mądrość). Na jej widok popada w omdlenie. Dziewczyna musi użyć całej swej sztuki, by przekonać szczękającego ze strachu zębami poetę, że nie jest zjawą i wytłumaczyć mu cel swego pojawienia się. Wiedzie go do wspaniałego ogrodu. Dostępu do położonego pośrodku ogrodu zmaku broni siedem przeszkód – rwący potok, most zwodzony, brama, dzikie zwierzęta, fosa, ciernista gęstwina i mur. Dzikimi zwierzętami są smok, pegaz, cerber, gryf, nosorożec, chimera i satyr. Poeta podziwia w ogrodzie wielkie ilości złota, srebra, szlachetnych kamieni. Opisuje następnie napotkane posągi wszystkich sławnych ludzi poczynając od starożytności, wśród innych – Prometeusza, wynalazcę gramatyki, wielkiego proroka Eurypidesa. Na murze spostrzega też statuy bogów greckich wraz z ich atrybutami.