Przez jego dwanaście edycji do 1944 organizowała Festiwal w ramach propagandy hitlerowskiej, wykorzystując fundusze rządowe (55 tysięcy marek co roku) do zwiększenia liczby premier i występów. W 1933 otrzymał on z pieniędzy Adolfa Hitlera 100 tysięcy marek. W tym samym roku otrzymała honorowe obywatelstwo tego miasta. W 1939 domagała się zawieszenia Festiwalu na czas wojny, jednak z inicjatywy führera przemianowano go jedynie na Festiwal Wojenny. 23 lipca 1940 po raz ostatni pojawił się on na Festiwalu i po raz ostatni spotkał się z nią – od tej pory utrzymywali stosunki tylko listownie.

Po II wojnie światowej, przesłuchiwana przez CIC zaprotestowała, jakoby łączył ją z dyktatorem narodowosocjalistycznym płomienny romans. Osądzona przez sąd aliantów pod zarzutem wspierania propagandy reżimu otrzymała nakaz rezygnacji z funkcji dyrektora na rzecz synów Wolfganga i Wielanda, jednak według jej wnuka Gottfrieda, syna Wolfganga, wywierała nadal wpływy zakulisowe na kształt Festiwali. Nigdy nie wyrzekła się znajomości z Hitlerem, wydając w dniu jego urodzin – 20 kwietnia – specjalne przyjęcia w swoim domu.